Showing posts with label հարցազրույց. Show all posts
Showing posts with label հարցազրույց. Show all posts

29/07/2019

Հայկական զինված ուժերը հակառակորդին համարժեք պատասխանել են և լռեցրել.Արծրուն Հովհաննիսյան

Երկու օր շարունակ ՀՀ  պետական սահմանի հյուսիս-արևելյան ուղղությամբ տեղակայված մարտական դիրքերի ուղղությամբ Ադրբեջանի զինված ուժերը սադրիչ գործողություններ են իրականացնում, որի արդյունքում հայկական կողմն ունեցել է մեկ զոհ ու երկու վիրավոր։
Banak.info կայքը իրավիճակի մասին տեղեկություններ ստանալու համար զրուցել է ՀՀ ՊՆ մամուլի խոսանկ Արծրուն Հովհաննիսյանի հետ։

 - Պարոն Հովհաննիսյան ինչպիսի՞ իրավիճակ է տիրում Տավուշի մարզի սահմանային գոտում և առաջնագծում։
-Այս պահին վիճակը համեմատաբար հանգիստ է, բայց այս պահին հստակ չեմ կարող ասել, թե գիշերվա ժամերին ինչպիսի պատկեր կունենանք։

 - Սահմանային իրավիճակի լարված ֆոնին այսօր կոչեր ու հորդորներ են հնչեցվել, առ այն որ ՀՀ վարաչապետի և պաշտպանության նախարարի որդիները, ովքեր իրենց ծառայությունը իրականացնում են Արցախում, գան և ծառայեն ՀՀ սահմանի այդ հատվածում, ինչպե՞ս կմեկնաբանեք։
 -Անկախ զինծառայողների ով լինելուց ցանկացած մեկին խորհուրդ կտամ, հատկապես ժամկետային ծառայության մեծ գտնվող զինվորներին, չուղղորդվել ծառայության վայրի հետ կապված, դա շատ էժանագին քաղաքական և անձնական հաշվեհարդար է։
Եթե առաջնորդվենք այն հանգամանքով, որ ՀՀ վարչապետի և ՊՆ նախարարի որդիները ծառայում են Արցախում, ապա ասեմ՝ այնտեղ միջին լարվածությունն ավելի բարձր է, քան ՀՀ սահմանային հատվածներում, որոնք երբեմն տևական լարվածության մեջ են։
Հայրենասերներին խորհուրդ կտամ ուղղորդելու փոխարեն իրենք ծառայեն մարտական դիրքերում և իրականացնեն մարտական խնդիրներ։

 -Եվ վերջում, հայկական կողմը ին՞չ պատասխան գործողություններ է իրականացրել հակառակորդին լռեցնելու համար, և ինչպե՞ս կգնահատեք վիրավորների առողջական վիճակը։
 -Բնականաբար հայկական զինված ուժերը հակառակորդին համարժեք պատասխանել են և լռեցրել։
Վիրավոր զինծառայողներից մեկը ստացել է թեթև մարմնական վնասվածք, երկրորդ զինծառայողը, ով վնասվածք էր ստացել հուլիսի 27-ին գտնվում է կայուն ծանր վիճակում։


Դավիթ Թորոսյան 


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է:
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

23/07/2019

Բանակում ներդրված նոր պիլոտային ծրագրի անհրաժեշտ սննդամթերքի 75 տոկոսը ձեռք է բերվում հայ արտադրողից


   Երեկ՝ հուլիսի 22-ին, ՊՆ-ում լրագրողների հետ զրույցի ընթացքում պաշտպանության նախարար Դավիթ Տոնոյանը խոսել է բանակի սննդի կազմակերպումը մասնավորին պատվիրակելու պիլոտային ծրագրի մասին։ Զրույցի ընթացքում պարզ է դարձել, որ ներկայումս այդ ծրագիրը գործում է ՀՀ-ում տեղակայված 4 զորամասերում, ինչպես նաև նախապատրաատական աշխատանքներ են իրականացվում 5-րդ զորամասում ծրագրի իրականացման համար։ 
 Banak.info կայքը փորձել է որոշ հարցերի պատասխաններ ստանալ նաև ՀՀ ՊՆ մամուլի խոսնակ Արծրուն Հովհաննիսյանից։

 - Պարոն Հովհաննիսյան ին՞չ նախապատրաստական աշխատանքներ են իրականացվում թվով 5-րդ զորամասում, որտեղ գործարկվելու է ծրագիրը։ 
 - Հաղթող ընկերությունը պարտավորվածություն է ստանձնում զորամասի ճաշարանի պայմանները բարելավվելու, նոր գույք, և սպասք տրամադրելու. իրականացվում է ամեն ինչ սննդի մատուցման գործընթացը ավելի դյուրին դարձնելու համար։ 

 - Որտեղի՞ց են ձեռք բերվում անհրաժեշտ սննդի տեսակներն ու ծավալները։ 
 - Անհրաժեշտ սննդի 75 տոկոսը ձեռք է բերվում ՀՀ-ի տարածքից, ավելի շատ նախապատվություն է տրվում զորամասին մոտ տարածքներից ձեռք բերել դրանք, որը աննախադեպ ձեռքբերում է հանդիսանում։ 

 - Զինծառայողները մասնակցություն ունենո՞ւմ են ճաշարանում սննդի պատրաստման գործընթացում։ 
  - Պիլոտային ծրագիրը աննախադեպ է իր մի շարք առանձնահատկություններով, որոնցից արդեն նշեցի սննդի 75 տոկոսի ձեռքբերումն է ՀՀ-ից, ինչպես նաև առանձնանում է այս մոտեցմամբ ևս, քանի որ զինծառայողները ազատվում են ճաշարաններում իրականացվող վերակարգերից ու ամբողջ ժամանակը տրամադրում են ուսումական կամ մարտական գործընթացներին։

 Հիշեցնենք նաև, որ հունիսի 12-ից, մեկնարկել է բանակի սննդի կազմակերպումը մասնավորին պատվիրակելու պիլոտային ծրագիրը, ընկերությունների հետ պայմանագրերը կնքվելու են 3 տարի ժամկետով, որոնք հետագայում ծրագրի հաջողման դեպքում կերկարաձգվեն։


Ալվինա Հարությունյան 


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է:
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

28/06/2019

Իմ ծառայությունը հայրենիքին երբեք պաշտոնով չեմ պայմանավորել. Արշավիր Ղարամյան

Արցախի նախագահի հրամանագրով՝ հունիսի 26-ին Անվտանգության խորհրդի քարտուղար է նշանակվել Արցախի հերոս, գեներալ-լեյտենանտ Արշավիր Ղարամյանը:
Արցախի անվտանգության ապահովման առաջնահերթությունների և մի այլ շարք հարցերի շուրջ «Արցախպրես»-ը զրուցել է Արշավիր Ղարամյանի հետ:
- Պարոն Ղարամյան, Արցախի անվտանգությանը սպառնացող, ի՞նչ վտանգներ եք տեսնում:
- Արցախի շուրջ սպառնալիքները պետք է դիտարկել ներքին և արտաքին հարթություններում: Արտաքին ուղղությամբ ներկայումս տեղի են ունենում գործընթացներ, որոնք բացասական առումով ուղղակի և անուղղակի ազդեցություն ունեն Արցախի անվտանգային միջավայրի վրա: Ասվածի տակ պետք է հասկանալ նաև Հայաստանը, որովհետև Արցախն ու Հայաստանը անվտանգային նույն համակարգում են, և առկա մարտահրավերները ընդհանուր են:
Մեր անվտանգության համար առաջին սպառնալիքը Ադրբեջանի հետ չկարգավորված հարաբերություններն են, Արցախի՝ բանակցային գործընթացում լիարժեք ներկայացված չլինելը: Սրանով և մի շարք գործոններով պայմանավորված՝ բարձր է մնում ռազմական գործողությունների վերսկսման հավանականությունը, հատկապես, որ դրա մասին ուղիղ խոսում են Ադրբեջանում:
Մյուս կողմից, աշխարհում և հատկապես մեր տարածաշրջանում ընթացող պրոցեսները ևս վատ ազդակներ են փոխանցում, և, անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ քայլեր ենք ձեռնարկում մեր երկրի դեմ ուղղված սպառնալիքների չեզոքացման կամ դրանք նվազագույնի հասցնելու գործում, տարածաշրջանային գործընթացները իրավիճակային փոփոխությունների նոր ռիսկեր են պարունակում:
Արտաքին և ներքին վտանգները՝ որպես կանոն, իրար հետ շաղկապված են: Օրինակ, երբ մենք խոսում ենք Ադրբեջանի հետ հնարավոր ռազմական գործողությունների վերսկսման կամ արտաքին ուժերի կողմից Արցախի վրա տարատեսակ ներգործողությունների մասին, ապա պետք է հասկանալ, որ դրանք միայն մարտադաշտում չեն արտահայտվում: Հիբրիդային պատերազմի կանոներին համահունչ՝ նկատելի են հակառակորդի գործողությունները քաղաքական, տնտեսական, տեղեկատվական հարվածների առումով, որոնք, միգուցե, առաջին հայացքից դիտարկվում են ներքին անվտանգային ռիսկերի տեսանկյունից, սակայն իրականում արտաքին հետք են պարունակում:
Ներքին անվտանգության առումով, իհարկե, խնդիր ունենք՝ մեծացնելու մեր տնտեսական զարգացման ցուցանիշները, պետական կառավարման համակարգը դարձնելու առավել ճկուն, նպաստելու ժողովրդագրական ցուցանիշների բարելավմանը, հասարակական առողջ հարաբերությունների հաստատմանը: Ստեղծված ռազմաքաղաքական իրադրությունում գերխնդիր եմ համարում մեր ժողովրդի բոլոր հատվածների՝ Հայաստանի, Արցախի և Սփյուռքի ռեսուրսների մոբիլիզացիան, առանց որի շատ բարդ կլինի:
- Դուք ասացիք, որ Հայաստանն ու Արցախը անվտանգային առումով միևնույն համակարգում են: Ի՞նչ համագործակցություն եք ակնկալում Հայաստանի հետ:
- Հայաստանն ու Արցախը միևնույն հայրենիքի տարբեր հատվածներն են, և միայն մեր ներդաշնակ գործունեությունը կապահովի հայ ժողովրդի անվտանգությունն ու հարատև կենսագործունեությունը: Մենք պատասխանատվություն ենք ստանձնել սերունդների առջև, ժառանգել ենք հայրենիք և արժեքներ, որոնք պետք է պահպանենք ու փոխանցենք հաջորդ սերունդներին:
- Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում Ձեր նշանակումն առաջին հերթին պայմանավորվեց Արցախի շուրջ ծավալվող արտաքին սպառնալիքների խորացմամբ, ի՞նչ նոր անելիքներ եք տեսնում այս հարցում:
- Իմ ծառայությունը հայրենիքին երբեք պաշտոնով չեմ պայմանավորել՝ սկսած Արցախյան շարժման սկզբնավորումից, 1990-ակաների ռազմական գործողություններին իմ ակտիվ մասնակցությունից, մինչև առաջնագծում նոր սերնդի տեխնիկական հագեցվածության նախաձեռնությունները կյանքի կոչելը, անկախ այն բանից՝ պաշտոնյա եմ եղել թե ոչ:
Պաշտոնական կարգավիճակս երբեք չի ավելացրել այն շարժառիթը, որն ունեցել եմ, քանի որ մեր պայքարը գոյություն, արժանապատվություն, ինքնություն և արժեհամակարգ պահելու գերագույն նպատակ ունի:


Նյութը՝ Artsakhpress.am կայքի


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

30/05/2019

Տիգրան Աբրահամյան. Ադրբեջանը շրջանցում է իրական օրակարգերը

Օրվա ընթացքում Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունը պաշտոնական հաղորդագրություն տարածեց այն մասին, որ հայկական կողմից արձակված կրակից ադրբեջանցի զինծառայող է սպանվել: Այս և մի շարք այլ հարցերի շուրջ banak.info-ն զրուցել է Արցախի նախագահի խորհրդական Տիգրան Աբրահամյանի հետ:

- Պարոն Աբրահամյան, թերևս սկսենք Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարության տարածած հաղորդագրությունից: Արդյո՞ք ՊԲ-ն խախտել է հրադադարի ռեժիմը, ինչի արդյունքում, սահմանի ադրբեջանական հատվածում զինծառայող է խոցվել:
- Չափազանցրած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների այցի ընթացքում, նմանատիպ սադրանք՝ այս դեպքում տեղեկատվական բնույթի, սպասելի չէր: Ադրբեջանը ամեն քայլի դիմում է Արցախի հարցով իրական օրակարգերը շրջանցելու  և թեման մանր-մունր խորամանկությունների դաշտ տեղափոխելու համար:
 Եթե Ադրբեջանն իրականում շահագրգռված լիներ սահմանի հանգստությամբ, ապա կընդուներ տարբեր փուլերում բանակցությունների սեղանին դրված՝ վստահության ձևավորման ուղղված առաջարկները. դիպուկահարների՝ առաջնագծից դուրս բերում, շփման գծում հետաքննությունների մեխանիզմների ներդրում և այլն:

- Այս փուլում նման շանս տեսնում ե՞ք, կա՞ հնարավորություն այդ առաջարկներն ընդունելու համար:
- Ինչպես գիտեք, միջնորդների այս առաջարկներին Հայաստանն ու Արցախը դրական են արձագանքել, սակայն Ադրբեջանը ոչ միայն դրանք չի ընդունում, այլ շատ հաճախ փորձում է ցույց տալ, թե այդ առաջարկները առհասարակ գոյություն չունեն։
 Քանի այս ու նմանատիպ հարցերում համաձայնություն չկա, դժվար է խոսել բանակցությունների վերսկսման մասին:

- Գանք հայաստանյան օրակարգին, մասնավորապես խորհրդարանում քննարկվում է «Զինվորական ծառայության և զինծառայողի կարգավիճակի մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին օրենքի նախագիծը: Մասնավորապես, փոփոխություններ են նախատեսված «պատիվ ունեմ» ծրագրում, որտեղ ծառայության ժամկետը 3 տարվա փոխարեն դառնում է 2 տարի, խստացվում է նաև ծրագրին մասնակից երիատասարդների ընտրությունը: Ինչպիսի՞ն է ձեր վերաբերմունքն այս հարցում:
- Օրենքում կատարվող ոչ բոլոր փոփոխություններին եմ տիրապետում, սակայն ծրագրի մասնակցության խստացումը անհրաժեշտ եմ համարում:
 Զինված ուժերն իրենց առջև խնդիր չեն դնում, զուտ թափուր տեղերը լրացնելու խնդիր կատարելու համարել, որ գործն արված է, մեր խնդիրը պետք է լինի պատրաստելու կադրեր, ովքեր համապատասխան հաստիքում ծառայություն կրելիս կլուծեն այն խնդիրները, որոնք ծառայության փուլում դրվելու է նրանց առջև:

  Մասնագիտական հանձնաժողովը պետք է ընտրի մասնակիցներ, ովքեր նվազագույնը հրամանատար ձիրք ունեն, կազմակերպված և կարգապահ մարդիկ են. փորձառու զինվորականների համար մասնակիցների որակներին տիրապետելը կարծում եմ բարդ գործ չի:
Ես կարծում եմ, որ անհրաժեշտ պայմանները ստեղծելու պարագայում կարող ենք ակնկալել, որ 2 տարվա ծառայությունից հետո, ծրագրին մասնակից սպաների մի մասը, եթե ոչ 2 տարվա ծառայությունից անմիջապես հետո, ապա հետագա տարիներին կհամալրեն ԶՈՒ շարքերը:
  Այս առումով, ոչ պակաս կարևոր հարց է նաև՝ պահեստազորում որակյալ, փորձառու կադրեր ներկայությունը, որովհետև եթե նույնիսկ ծրագրի մասնակիցները չերկարաձգեն ծառայության ժամկետը, ապա պետության համար նրանց ներկայությունը պահեստազորում ևս օգտակար է:

- Կարող է՞ արդյոք այս ծրագիրը մրցակցել ռազմական բուհերում տրվող կրթությանը:
- Սրանք տարբեր բովանդակություն, տարբեր խորություն և տարբեր նպատակներ լուծող հարթություններ են: Այս պահին դեռ շատ չեմ ծավալվի, սակայն առհասարակ ռազմական կրթության հարցը վերանայումների կարիք է զգում:
   Իհարկե շատ բարդ է լինելու, այն մեծ ռեսուրսներ է ենթադրում՝ ֆինանսականից գաղափարական: Մեծ անելիքներ ունենք այս ուղղությամբ և հուսով եմ, որ գործընթացը արագ ակտիվ փուլ կմտնի:


Լիանա Բրյան


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

20/04/2019

Ապրիլյան պատերազմ ապրածները

Տիգրանն ու Գարիկը
«Պատերազմը մեզ եղբայներ դարձրեց»

«Երբ ապրիլի 1-ի գիշերը տագնապ տվեցին, չէինք հավատում, որ լուրջ է, մտածում էինք՝ երևի ուսումնական տագնապ է:
 Բայց դիրքեր բարձրանալու հրաման եղավ, իսկ հրամանտարն անհանգիստ էր: 
Մեզ պատերազմը չէր վախեցնում, այլ ընկերներին կորցնելու հեռնակարը... Մենք հետախույզներ էինք, ովքեր ամեն պահի պետք է պատրաստ լինեին զոհվելու»,-պատմում է Տիգրան Գևորգյանը, ու ես իր հայացքում կարդում եմ այն չասված խոսքերը, որոնք իր փոխարեն աչքերն էին ասում՝ կռիվ տեսած աչքերը: 
«Պատերազմը սովորեցրեց իրար կյանք փրկել, ամենադժվար պահերին, երբ ընկերդ կողքիդ է, մահվան մասին չես մտածում»,- ասում է Գարիկ Հովհաննիսյանը:

Տիգրանն ու Գարիկը զինակից ընկերներ են, որոնց, ինչպես իրենք են ասում, պատերազմը եղբայներ դարձրեց: 
«Ապրիլյանի մասին խոսելը հեշտ չէ, նույնիսկ էդ բառի մեջ մի տեսակ ցավ կա, փորձում եմ չպատմել, մոռանալ այն ամենը, ինչը տեսանք, բայց բացակա ընկերների վիշտը թույլ չեն տալիս: 
Ինչ էլ պատմեմ կթվա, թե ինչ-որ անհավանական բան է, դա կհասկանա միայն նա, ով անցավ այդ ամենի միջով: Հիշում եմ, երբ կրակում էին Տիգրանի ուղղությամբ, մեզ թվաց, թե փամփուշտը կպավ նրան: էնպիսի զգացողություն է, որ բառերով անհնար է բացատրել. մտածել, որ ամենամոտ ընկերդ կարող է էլ չլինել...»։

Գարիկի մի քանի վայրկյան լռությունն ասում է շատ ավելին, քան կասեին նրա բառերը:
 «Մեզ հրաման էր տրված ազատագրել 116 դիրքը, որտեղ մինչև մեր հասնելը կռիվ էր տվել Աբաջյան Ռոբերտը: Ափսոս մի քիչ ուշ հասանք, թեև հաջողվեց քսան հոգով կռվել հակառակորդի հարյուր հիսուն հոգանոց խմբի դեմ ու հետ գրավել 116 դիրքը»։
Ընկերների արյամբ ու կորստով վիրավոր հողը կրկին հայկական կողմինն է:
 Ի դեպ Տիգրանն ու Գարիկն ապրիլյան պատերազմից հետո կրում են «Արիության համար» մեդալ:

Մերի Գևորգյան 

Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

16/04/2019

Սահմանից այս կողմ փրկել մեկին, նշանակում է փրկել ինքդ քեզ

 «Կնոջ համար երեխաներից թանկ աշխարհում ոչինչ չկա, բայց երբ մայրը, երեխաներին թողած գնում է հայրենիք պաշտպանելու, նշանակում է նա հայրենիքն ավելի վեր է դասում իր երեխաներից ու սեփական կյանքից»:

 1992 թվականին բուժքույր (այժմ՝ գնդապետ) Աիդա Սերոբյանը, երբ հեռուստացույցով լսում է, որ պատերազմի դաշտում նույնիսկ հասարակ վիրավորում ունեցող զինվորը, առաջին բուժօգնություն չստանալու պատճառով մահացել է, երեխաներին հանձնել է մոր խնամքին ու գնացել առաջնագիծ: 

 92-ին Հաթերքի պարտիզանական ջոկատում Աիդա Սերոբյանը անցնում է ծառայության՝ մի ձեռքում առաջին բուժօգնության արկղը, մյուսում՝ զենքը: Երկու ամսով ռազմաճակատ մեկնած 34-ամյա կինը 4 ամիս ևս մնաց այնտեղ: «Իրականում էնտեղ անցկացրած 6 ամիսներից հետո նոր միայն սկսվեց իսկական պատերազմը, ու ես հասկացա, որ տուն գնալու մասին խոսելը դեռ վաղ է: Այդպես ես Արցախում մնացի շուրջ 4 տարի, ամեն անգամ մի նոր կյանք փրկելիս ավելի էի հասկանում այնտեղ լինելու կարևորությունը: 
Թեև անսահման կարոտել էի երեխաներիս, բայց ռազմաճակատը թողնել չէի կարող»: 

Հիշում է, թե ինչպես 18-20 տարին հազիվ բոլորած մի զինվոր ականի պայթյունից կորցնում է ոտքերը, իսկ ինքը շտապում է արագ օգնություն ցուցաբերել, վիրակապում է, հաղորդիչով խնդրում պատգարակ բերեն զինվորի համար: Սերոբյանը հետո, մոռանալով, որ այդ տարածքն ականապատ է, առաջանում է և գտնում զինվորի ոտքերը:
 «Երբ մատներիս վրա զգացի, որ ոտքի ջլերը շարժվում են, սարսռացի, բայց որոշել էի՝ էդտեղ չպետք է թողնեի»:
 Փորձում է աչքերին շողացող արցունքները պահելով պատմել այդ ամենը, բայց տեսածն ու ունեցած ապրումները թույլ չեն տալիս: 
Գնդապետ Սերոբյանը լուռ է, կարծես մտովի մարտի դաշտ է մեկնել ու նորից զինվորին օգնելու, փրկելու պատրաստակամությամբ: 
Ինչ-որ բան հիշելով հանկարծ ժպտում է ազատամարտիկը. 
«Աղջիկս հաճախ ինձ հարցնում է.
 -Մամ դու ո՞նց չես գժվել այդ ամենը տեսնելիս, 
-Ժամանակ չկար բալե՜ս, կռվել էր պետք, փրկել, ժամանակ չկար: Ինքս 4 անգամ վիրավորվել եմ ՝փրկելով զինվորների կյանքեր: 
Այնտեղ դու հաշվի չես առնում՝ ում ես փրկում, սահմանից այս կողմ փրկել մեկին, նշանակում էր փրկել ինքդ քեզ։

Հիշում եմ՝ երկար ճանապարհ էի անցնելու դիրքեր հասնելու համար, սովից ուժասպառ էի եղել, մեքենա չկար, ստիպված էի ոտքով գնալ,մեր մեքենայի սարքելուն չսպասեցի. բա որ մի զինվոր իմ կարիքն ունենար, ո՞նց մենակ թողնեի: 
Ճանապարհի եզրին նստած մի պապիկից հաց խնդրեցի, ասաց՝ նստեմ, ուտեմ, նոր շարունակեմ ճամփաս, բայց չէի համբերում, թե երբ դիրքեր կհասնեմ: 
էդպես ուտելով շարունակեցի բավական երկար, մինչև մի տանկի հանդիպեցի»: 

Երկար լռությունից հետո նորից մտովի գնում է Արցախ.
 «Կանգնած էի մարտի դաշտում, արդեն անհույս, որ երբևէ կավարտվի այս պատերազմը, երբ քարինտակցի մի զինվոր՝ ինձնից ահագին հեռու, գոռում է. -Դոխտուր, աչքդ լույս ինի՜, կռիվը պրծալա՜…
 -Չի կարող պատահի, չի կարող պատահի՜… 
Չեմ էլ հիշում, թե ինքնաբերաբար քանի անգամ կրկնեցի այս բառերը: 
Զինվորի այդ մի նախադասությանը կարծես մի ամբողջ կյանք էի սպասել: 
Այդ պահին ես հասկացա, որ իմ հայրենիքի համար արել եմ այն, ինչն իմ ուժերից վեր չի եղել, ինչ կարողացա՝ լիովին արեցի»,-ասում է գնդապետ Սերոբյանը:
 «Երբ Արցախյան պատերազմում զոհվածներին նվիրված գիրք ստացա մարտական ընկերոջիցս, որտեղ սխալմամբ ինձ մահացածների մեջ էին ընդգրկել, կարծես սկսեցի հետմահու ապրել: Միշտ մտածել եմ՝ եթե մահանամ, ի՞նչ կգրեն իմ մասին, ու երբ կարդացի ինձ նվիրված տողերը, ուրախությանս չափ չկար: Իմ բազմաթիվ շքանշաններից ավելին էին ինձ համար այդ տողերը՝ երախտիքի խոսքերը. իմ վաստակի գնահատականն էին …»:

 Հպարտ հայացք, խրոխտ կեցվածք, ազնվություն ու ինքնավստահություն. ես այդ հայացքը տեսել եմ միայն պատերազմ ապրածների դեմքին: 

Մերի Գևորգյան





Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

11/04/2019

«Յուրաքանչյուր դժվարություն ավելի ուժեղ դառնալու միջոց է». Արմինե Գրիգորյան

 Զինվորական ծառայությունը նախկինում համարվել է միայն տղամարդկանց մասնագիտություն, սակայն Առաջին աշխարհամարտի տարիներին հայտնվեցին առաջին կին զինծառայողները և ժամանակի ընթացքում կոտրեցին բոլոր կարծրատիպերը: Ավելին՝ այսօր բազմաթիվ երկրներում զինվորական ծառայությունը պարտադիր է ոչ միայն տղամարդկանց, այլև կանանց համար: Հայաստանը ևս անմասն չի մնացել ռազմական ոլորտում կանանց ներգրավման գործընթացին. հայաստանյան ռազմական համալսարանները նույնպես պատրաստում են կին սպաներ:

  Նյութիս հերոսուհին Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանը ոսկե մեդալով ավարտած, այժմ սպա՝ դասակի հրամանատար, լեյտենանտ Արմինե Գրիգորյանն է: Ծնվել է Ռուսաստանի Դաշնության Պոդոլսկ քաղաքում, ապրել է Տավուշի մարզի Արծվաբերդ գյուղում, սովորել տեղի դպրոցում: Երրորդ դասարանից զբաղվել է սպորտով՝ արևելյան մարտարվեստով: Մեծացել է ուսուցիչների ընտանիքում: Արմինեն դեռ վաղ տարիքից ուզում էր շարունակել ծնողների գործն ու ուսուցիչ դառնալ մինչև այն պահը, երբ դպրոցում սովորելու տարիներին ՆԶՊ առարկայի շրջանակներում մասնակցեց հանրապետական օլիմպիադաների ու բազմաթիվ ռազմամարզական խաղերի: Որոշեց դառնալ զինվորական՝ մոտոհրաձգային ստորաբաժանումների կառավարում մասնագիտությամբ: Հիշում է համալսարանում հայտնվելու առաջին օրը. իրեն նայող զարմացած աչքերին ըմբռնումով էր մոտենում:

 «Յուրաքանչյուր դժվարություն ավելի ուժեղ դառնալու միջոց է: Միշտ չէ, որ մեր հաջողություններով բոլորն են ուրախանում: Ես բացասական կարծիքները ժպիտով եմ ընդունում», - ասում է Արմինեն:
 Այժմ ծառայում է հարազատ Տավուշում: Ինչպես ռազմական համալսարանում սովորելու տարիներին, այնպես էլ ծառայության ընթացքում հաճախ է մասնակցել տարածաշրջանային ու միջազգային մրցույթների. «դրանք լավագույն միջոցն են ինքս ինձ ապացուցելու, որ ավելիին կարող եմ հասնել»:

 2017 թվականին մասնակցել է Մինսկում կայացած «Ընկերակցության մարտիկ» միջազգային մրցույթին: 2018 թվականին նույն մրցույթում զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը: Արմինեն այս տարի նույնպես մասնակցել է «Ընկերակցության մարտիկ» միջազգային մրցույթի համաբանակային փուլին ու գրավել առաջին տեղը: Այժմ պատրաստվում է Հայաստանում՝ օգոստոսին կայանալիք միջազգային մրցույթի հաջորդ փուլին: Ասում է՝ «երբ սիրում ես մասնագիտությունդ ու քեզ չես դնում շրջանակների մեջ ցանկացած ոլորտում կարող ես դառնալ լավ մասնագետ»:
 Աղջիկների ծառայության մասին խոսելիս Արմինեն այն համոզմունքին է, որ Հայաստանում դեռ կա այն կարծրատիպը, որ բանակը կանանց տեղը չէ, ու դեռ երկար կշարունակվի:

 «Կարծում եմ, որ միայն իրենց մասնագիտական էությունը գիտակցող ու նպատակասլաց աղջիկները պետք է ծառայեն: Միայն այս դեպքում կարող ենք ապացուցել, որ զինվորական ոլորտում կանայք նունպես կարող են լինել ղեկավարներ, և ինչու ոչ ավելի զգոն ու պարտաճանաչ, քան տղամարդիկ»:
 Զինվոր- սպա փոխհարաբերության մեջ լեյտենանտը կարևորում է փոխադարձ հարգանքը, իսկ դրան հասնելու համար պետք են մասնագիտական բարձր պատրաստվածություն և հոգեբանորեն ճիշտ մոտեցում: Արմինեի՝ զինվորների հետ արդյունավետ աշխատանքի հաջողության բանալին յուրաքանչյուր զինվորի անհատական վերաբերմունք ցուցաբերելն է: 

 Արմինեի համար դժվար չի եղել զինվորական առօրյային հարմարվելը, իսկ զինվորական համազգեստ հաճույքով է կրում դեռ կուրսանտական տարիներից: Ժպիտով ասում է, որ իր ընկերական շրջապատում այժմ տղաներն են գերակշռում, իսկ վերջիններիս հետ շփման մեջ զավեշտալի դեպքեր շատ են լինում.
 «Հիշում եմ՝ սպորտմասսայական միջոցառման ժամանակ կուրսընկերներս ասացին՝ մինչև Արմինեն չկանգնի վազքի ժամանակ, մենք չենք կանգնելու: Բայց երբ շատ հոգնեցին, կանգնեցին ու բարկացան՝ թե ինչու՞ ես չեմ հոգնում»:

 Զինվորականին հատուկ գաղտնապահությամբ ու խստությամբ լռում է իր ծրագրերի ու ապագայի մասին հարցնելիս. «Ինչպես ասում են՝ պլանների մասին պետք չէ խոսել, պետք է գործով ապացուցել»:
 Ծառայությանը կից սովորում է ԵՊՀ միջազգային հարաբերություններ ֆակուլտետի միջազգային հարաբերություն բաժնում: Լինելով ռազմական ոլորտում ու մրցումների ընթացքում շփվելով բազմաթիվ օտարազգի զինվորականների հետ Արմինեն ասում է, որ դեռ շատ զարգանալու տեղ ունենք. բանակում պետք է բարձրացվի հրամանատարի դերը՝ որպես ղեկավար:

 Տարեց տարի ռազմական համալսարաններում աղջիկ կուրսանտների հանդեպ վերաբերմունքը փոխվում է, ինչի ապացույցը նրանց զգալի թվով շատանալն է: Արմինեն մեկն է այն աղջիկներից, որոնք հաղթահարելով թե՛ ուումնական դժվարությունները, թե՛ բացասական կարծիքները իրենց մասնագիտության մասին, այսօր համալրել են հայոց բանակի շարքերն ու կրում են զինվորականի բարդ ու պատասխանատու կոչումը:
                                                                                                                Լիանա Բրյան


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

10/04/2019

«Մարաղայում իրականացվածը պարզապես ռազմական հանցագործություն չէր, այլ ցեղասպանական գործողություն». Տարոն Հովհաննիսյան

1992 թվականի ապրիլի 10-ին Արցախյան պատերազմի ընթացքում հայկական կողմի համար ամենաողբերգականը եղավ Մարտակերտի շրջանի Մարաղա գյուղում: Այդ մասին ենք զրուցել ադրբեջանական հարցերով փորձագետ Տարոն Հովհաննիսյանի հետ:

- Պարոն Հովհաննիսյան, ի՞նչ է իրականում կատարվել Մարաղայում:
-1992թ. ապրիլի 10-ին տևական հրետակոծումից հետո Ադրբեջանի կանոնավոր բանակի և միլիցիայի հատուկ նշանակության ջոկատների (ՕՄՈՆ) ստորաբաժանումները ներխուժեցին Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Մարտակերտի շրջանի Մարաղա գյուղ։ Այս ռազմական հանցագործության արդյունքում գյուղում մնացած 118 մարդուց՝ հիմնականում տարեցներ, հաշմանդամներ, կանայք և երեխաներ, սպանվեց ավելի քան 50 խաղաղ բնակիչ, գերեվարվեց՝ 49-ը, այդ թվում՝ 9 երեխա և 19 կին, որոնցից 19-ի ճակատագիրը մինչ օրս անհայտ է։ Գյուղն ամբողջությամբ հրկիզվեց։ 

- Արդյո՞ք սա եզակի դեպք է հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտի պատմության մեջ:
 -Այս ոճրագործությունն առանձնանում է նրանով, որ փաստացի սա արդեն նորանկախ Ադրբեջանի կողմից իրականացված առաջին նմանատիպ ռազմական հանցագործություններ էր: Ականատեսներից մեկը նշում է, որ իրենց վրա հարձակված ադրբեջանցի զինծառայողներից մեկն ասել է, որ իրենց նպատակը ոչ թե հայ խաղաղ բնակչությանը գյուղից դուրս հանելն է՝ այլ «մինչև վերջին մարդը ոչնչացնելը»: Սա ևս մեկ անգամ փաստում է, որ Մարաղայում իրականացվածը պարզապես ռազմական հանցագործություն չէր, այլ ցեղասպանական գործողություն: Հարկ է առանձնապես ընդգծել այն հանգամանքը, որ Մարաղայում իրականացված ցեղասպանական գործողությունից հետո Ադրբեջանը պարգևատրել է ռազմական հանցագործներին: Այդ թվում գործողությունը ղեկավարած հրամանատարներից մեկը՝ Շահին Թաղիևը, առաջինների թվում է, որոնք ստացել են նորանկախ Ադրբեջանի «ազգային հերոսի» կոչում: Փաստացի Ադրբեջանի իշխանությունները դեռևս այդ ժամանակ ցույց են տվել, որ իրենք խրախուսում են մարդկության դեմ ուղղված նման ոճրագործությունները: Սա արդեն իսկ փաստում է, որ այդ ամենը իրականացվել է Ադրբեջան պետության անմիջական ներգրավմամբ և խրախուսմամբ ու չի կրել լոկալ բնույթ: Նաև հետագա տարիներին Ադրբեջանի Հանրապետության վարած քաղաքականությունը ցույց է տալիս, որ նշված ձեռագիրը չի փոխվել: 2004 թ. Հունգարիայում ՆԱՏՕ-ի դասընթացների ժամանակ հայ սպա Գուրգեն Մարգարյանին քնած ժամանակ կացնահարած Ադրբեջանի ԶՈւ սպա Ռամիլ Սաֆարովը այսօր իբրև «լավ օրինակ» է ներկայացվում Ադրբեջանում՝ ամենաբարձր մակարդակով: Բացի այդ, 2016 թ. ապրիլին Արցախի խաղաղ բնակչության և զինծառայողների դեմ անմարդկային ռազմական հանցագործություններ իրականացրած Ադրբեջանի ԶՈւ զինծառայողները ևս պարգևատրվել են: Ըստ որում բազմիցս փաստված է, որ Արցախի պաշտպանության բանակի զինծառայողներին գլխատած առնվազն երկու ադրբեջանցի զինծառայող պարգևատրվել է անձամբ Ադրբեջանի նախագահի կողմից, ընդ որում մեկը՝ «արիության համար»: Նշվածը մեկ անգամ ևս ի ցույց է դնում, որ այս ամենը հարկավոր է դիտարկել իբրև շարունակական գործողությունների շղթայի մասեր, որոնք կազմում են Ադրբեջանի ցեղասպան քաղաքականության բաղադրիչները: Նշված գործողությունները և Ադրբեջանի Հանրապետության որդեգրած դիրքորոշումը մեկ անգամ ևս ապացուցում են, որ Արցախի բնակչության ինքնորոշումը և Ադրբեջանից անկախ պետականության կայացումը այլընտրանք չունի՝ հաշվի առնելով հակառակ դեպքում Արցախի բնակչությանը սպառնացող ցեղասպանման և բնաջնջման վտանգը:

- Տեղեկատվական պատերազմների ընթացքում այս թեման ի՞նչ լույսի ներքո է ներկայացվում և ի՞նչ քայլեր է ձեռնարկում ադրբեջանական կողմը:
 -Մարաղայում իրականացված խաղաղ բնակչության ջարդերը պատերազմից առաջ, ընթացքում և հաջորդած շրջանում իրականացված շատ այլ դեպքերի տարբերվում են նրանով, որ փաստերն անհերքելի են: Հաշվի առնելով այն փաստը, որ Մարաղայում հայկական խաղաղ բնակչության կոտորածն իրականացվել է ապրիլի 10-ին, իսկ նույն օրը գիշերը գյուղն ազատագրվել է՝ առկա են բազմաթիվ տեսանյութեր, լուսանկարներ, որոնք հստակ կերպով փաստում են կատարվածը: Կոտորածից անմիջապես հետո գյուղ է այցելել նաև Մեծ Բրիտանիայի լորդերի պալատի փոխխոսնակ բարոնուհի Քերոլայն Քոքսը և նա ևս ականատես է եղել ոճրագործության հետևանքներին: Նրա խնդրանքով սպանված խաղաղ բնակիչների մարմինները արտաշիրիմվել են և այդ ամենը տեսանկարահանվել է: Այդտեղ պարզ երևում է ինչպես են խոշտանգել մարմինները, այրել մարդկանց: Այս ամենը ըստ էության Ադրբեջանի համար անհնարին է դարձնում հակափաստարկների ներկայացումը, ինչը ևս հավանաբար իր ազդեցություն ունեցել է, որ այդ պետությունը այս ուղղությամբ ակտիվ հակաքարոզչական աշխատանքներ չի իրականացրել: Սակայն հայկական կողմը պետք է ավելի ակտիվ աշխատանքներ տանի թե՛ հայկական հասարակության շրջանում, թե՛ միջազգային հանրության շրջանում նշված իրադարձությունների վերաբերյալ առկա տեղեկատվությունը տարածելու համար: 

 -Իսկ հայկական կողմը մինչ այժմ ի՞նչ աշխատանք է տարել այս ամենի իրավական գնահատակնները ամրագրելու և իրավական պատասխանատվության կանչելու համար:
 -Մարաղայում կատարվածին իրավական գնահատական տալու և միջազգային մակարդակով այս ամենը ներկայացնելու ուղղությամբ անհրաժեշտ է հետևողական աշխատանք տանել: Մինչ օրս բավականին մեծ աշխատանք է տարվել հասարակական կազմակերպությունների մակարդակով, մասնավորապես՝ Լարիսա Ալավերդյանի հիմնադրած «Ընդդեմ իրավական կամայականությունների» հասարակական կազմակերպության ջանքերով: Բավականին ծավալուն հետազոտություններ իրականացրել է նաև «Հանրային կապերի և տեղեկատվության կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի աշխատակից Մարինա Գրիգորյանը, սակայն պետական մակարդակով միջազգային հանրության շրջանում և առավելապես միջազգային դատական ատյաններում գրեթե աշխատանքներ չեն իրականացվել: 2019 թ. ապրիլի 10-ին հենց նշված երկու կառույցների՝ ՀՀ վարչապետին առընթեր ՀԿՏԿ ՊՈԱԿ-ի և ԸԻԿ ՀԿ-ի կազմակերպմամբ, Հայոց Ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտում անցկացվեցին նաև Մարաղայի ցեղասպանության թեմայով լսումներ, որի ընթացքում նշված հարցերը քննարկվեցին: Լսումներին մասնակցում էին նաև ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավորներ, Արցախի ազգային ժողովի ներկայացուցիչներ, փորձագետներ: Այստեղ ևս հստակորեն ընդգծվեց այն, որ պետական մակարդակով այս ուղղությամբ անհրաժեշտ է լուրջ քաղաքականություն մշակել և հստակ աշխատանքներ տանել: Կարծում եմ, որ այս և նմանատիպ այլ խնդիրներով, որպես մեկ ցեղասպանական գործողության բաղադրիչներ, ակտիվ աշխատանքներ պետք է տանեն ՀՀ ազգային ժողովը, արտգործնախարարությունը, ինչպես նաև համապատասխան պետական այլ գերատեսչությունները՝ աշխատելով կատարվածին իրավական գնահատական տալու ուղղությամբ:

Լիանա Բրյան


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

08/04/2019

Սադրանքի դեպքում հակառակորդի հետ առերեսվելու ենք իր տարածքում. Դավիթ Տոնոյան

Մեդիամաքսի բացառիկ հարցազրույցը Հայաստանի պաշտպանության նախարար Դավիթ Տոնոյանի հետ
- Պարոն նախարար, երբեմն թվում է, որ մեր հասարակությունը միշտ չի ռացիոնալ ընկալում «պատերազմ» եւ «խաղաղություն» եզրույթները: 
- Ես այդպես չեմ կարծում: Միգուցե խաղաղության ընկալման խնդիրները պայմանավորված են այն անկայուն անվտանգային միջավայրով, որում մենք ապրում ենք: 
Բայց պատերազմի ընկալումը շատ հստակ է, քանի որ Հայաստանում դժվար է գտնել ընտանիք, որն այս կամ այն կերպով փոխկապակցված չէ զինվորականների հետ: Պատերազմի ընկալումը, ընդհակառակը, շատ սուր է մեր մարդկանց մոտ, եւ նրանք վտանգները շատ ռացիոնալ են գնահատում: 

- Վերջին ամիսներին, երբ միջնորդները խոսում են «ժողովուրդներին խաղաղության պատրաստելու» մասին, դա հաճախ բացասական արձագանքի է արժանանում մեր հասարակության մոտ: Ինչո՞ւ են մարդիկ անհանգստանում խաղաղությանը պատրաստվելու մտքից:
- Կարծում եմ՝ ձեւակերպման հեղինակները փոքր-ինչ այլ միտք են դնում այդ արտահայտության մեջ, իսկ Հայաստանում այն այլ կերպ է ընկալվում: Խաղաղությունը ընկալվում է որպես պարտություն: Դա նույն անկայուն անվտանգային միջավայրով ու նաեւ Ադրբեջանի ռազմաքաղաքական ղեկավարության պահվածքով է պայմանավորված:

- Հենց դա նկատի ունեի նախորդ հարցում, երբ ասում էի, որ ընկալումը, երբեմն, ռացիոնալ չէ: Խաղաղություն ասելով՝ ինչո՞ւ ենք բացասական բան ընկալում:
- Թերեւս դա երկար տարիներ պաշտպանողական կեցվածք ունենալու, եղածով բավարարվելու մոտեցման հետեւանք է: 
Խնդիր կա նաեւ այն առումով, որ մեր հասարակությունում ոմանք չեն գիտակցում, թե ինչ է կատարվել մինչեւ 1994 թվականը, երբ հաստատվեց զինադադարը: Մարդիկ հաճախ լավ չեն պատկերացնում, թե մենք որտեղ ենք գտնվում, ինչ խնդիր ենք լուծում, ինչ առաքելություն ունենք: Ինձ համար շատ վիրավորական է, երբ ծնողները, երբեմն, ասում են. «Ինչո՞ւ պետք է իմ որդին ծառայի Պաշտպանության բանակում» կամ ծառայությունն Արցախում ընկալում են որպես պատիժ կամ փորձանք: 
Մենք խնդիրներ ունենք հասարակությունում, որոնք պետք է լուծենք: Հաղթանակի կարեւորությունը պետք է գիտակցվի եւ գնահատվի:
Մարդիկ, երբեմն, հայտնվում են հարեւան երկրի վարած տեղեկատվական քաղաքականության ազդեցության տակ. Ադրբեջանը պնդում է, որ իրենք շատ ուժեղ են, հզոր են: Ադրբեջանին թվում է, որ մենաշնորհ ունեն խոսելու հաղթանակների կամ տարածքների մասին: Նման մենաշնորհ իրենք չունեն եւ չեն ունենալու:

- Բանակցային գործընթացի մասին որքանո՞վ եք տեղեկացված: Երբ ԱԳ նախարարը կամ վարչապետը հանդիպում են իրենց պաշտոնակիցներին, դուք տեղեկատվություն ստանո՞ւմ եք: 
- Չգիտեմ, թե նախկինում պաշտպանության նախարարները ինչ ծավալով են տեղեկացված եղել բանակցային գործընթացի մասին, բայց ես ունեմ բավարար տեղեկություններ եւ գիտելիքներ, որոնք ինձ եւ Գլխավոր շտաբի պետին թույլ են տալիս ճիշտ կազմակերպել մեր աշխատանքը: 

- 2018թ. հուլիսին Դուք ներկայացրեցիք Ձեր տեսլականը պաշտպանության համակարգի զարգացման վերաբերյալ, որը, կարծում եմ, շատ քիչ քննարկվեց փորձագիտական եւ քաղաքական շրջանակներում: Ձեր տեսլականի առանցքային կետերից մեկը սա էր. «Պետք է անցնենք իմացական վերափոխում՝ պարտականության զգացողությունը փոխարինելով առաքելության զգացողությամբ»: Ի՞նչ է պետք է անել, որ այս բառերը գործողություններ դառնան: Եվ արդյո՞ք այդ առաքելության զգացողությունը մինչ այդ չկար:
- Այդ շեշտադրումն անելիս ես խոսել եմ ոչ միայն Զինված ուժերի եւ պաշտպանական համակարգի, այլեւ մեր ամբողջ հանրության մասին: 
Երբ հանրությունն ընկալում է Զինված ուժերին զուտ որպես պարտականություն կատարողի, դա նշանակում է, որ բանակը սահմանափակ թվով խնդիրներ ունի լուծելու: Հայ ժողովուրդը եւ մեր Զինված ուժերը պետք է իրենց առջեւ թռիչքային նպատակներ դնեն, եւ հիմքում պետք է առաքելությունը լինի: Չենք կարող սահմանափակել մեզ կանոնադրությամբ, ժամանակով կամ տարածությամբ: Երբ առաջնորդվում ենք առաքելությամբ, անում ենք առավել, քան մտածում ենք, առավել, քան պլանավորում ենք, առավել, քան կարող ենք:


Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում:

Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

15/03/2019

«Երբ եկա, ինձ ասացին՝ ապացուցիր, որ հնարավոր է». Դավիթ Փախչանյան

Մարտի 14-ին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը որոշում ստորագրեց Դավիթ Փախչանյանին պաշտպանության նախարարի տեղակալի պաշտոնից ազատելու մասին։
Այդ պաշտոնում Դավիթ Փախչանյանը նշանակվել էր 2018 թվականի հունիսի 11-ին: Մինչ այդ, 2016 թվականի հունիսի 2-ին՝ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հրամանագրով, Դավիթ Փախչանյանը նշանակվել էր ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ - պաշտպանության նախարարության ռազմարդյունաբերության պետական կոմիտեի նախագահ։

Դավիթ Փախչանյանը «Այբ» եւ «Արար» հիմնադրամների հիմնադիրներից է:

- Թեթեւությո՞ւն եք զգում, պարոն Փախչանյան։

- Շատ։ Անչափ։

- Լուրը հայտնվելուն պես՝ ենթադրություններից բացի, նաեւ «դավադրության տեսություններ» են հրապարակվել՝ հրաժարականի դիմում ներկայացնելու պատճառների մասին։

- Ծառայությունից դուրս եմ եկել իմ դիմումի համաձայն, որը համաձայնեցված էր վարչապետի եւ պաշտպանության նախարարի հետ:

Ես պաշտոնը ստանձնեցի 2016-ի մայիսին՝ Ապրիլյան պատերազմից հետո։ Բոլորս բանակին որեւէ կերպ օգտակար լինելու պարտքի զգացում ունեինք։ Երբ Սերժ Սարգսյանից առաջարկը ստացա, շատ դժվար էր մերժելը, բայց ես նաեւ հասկանում էի, որ պետական կառավարման համակարգում իմ երկար գտնվելն արդյունավետ չի կարող լինել։ Պատճառն այն է, որ նույնիսկ բիզնեսում իմ դերակատարությունն ես տեսնում եմ ոչ թե որպես մենեջեր, այլ որեւէ ստարտափ կամ նախաձեռնություն մտահղացող, հիմնադրող, բայց եւ այն փոխանցող։

Առաջարկին համաձայնելիս՝ ասացի, որ պաշտոնը կստանձնեմ երկու տարով, եւ իմ գլխավոր խնդիրը «սայլը տեղից պոկելն» ու ուղղություն տալն է լինելու։ Երբ դա հաջողեի, պետք է այն փոխանցեի այն մարդկանց, որոնք պետական կառավարման համակարգում պատրաստ են մնալ երկար տարիներ եւ կատարել  նմանատիպ աշխատանք։

Երբ եկա, ինձ ասացին՝ ապացուցիր, որ հնարավոր է։ Թերահավատությունը շատ մեծ էր, որովհետեւ կար կարծրատիպ՝ եթե հայկական է, ուրեմն լավը չէ։ Միջոցներ չկային, բայց պետք էր ապացուցել։ Ես գնացի ապացուցելու լուծումներ գտնելու ճանապարհով, եւ այն, ինչ արվեց, հիմնականում ոչ պետական միջոցներով էր։ Հետո, երբ առաջին ապացույցները ներկայացվեցին, 2017-ի աշնանը կառավարությունը որոշեց գիտահետազոտական աշխատանքների բյուջեն ավելացնել՝ մեր գումարը 1,5 միլիարդ դրամից դարձավ 2,4 միլիարդ՝ այն միտումով, որ ամեն տարի որոշակի ավելացում պետք է լինի։ Երկու տարին լրացավ 2018թ. մայիսին։ Քաղաքական իրադարձությունների արդյունքում, երբ զրուցեցինք նախարար Դավիթ Տոնոյանի հետ, որը տեղյակ էր իմ պայմանավորվածության մասին, որովհետեւ այն ժամանակ ՊՆ առաջին փոխնախարարն էր, հասկացանք, որ անցումային շրջանում իմ դուրս գալն այնքան էլ ճիշտ չէ։ Պայմանավորվեցինք, որ ես որոշ ժամանակ էլ կմնամ։

Այս ընթացքում վարչապետի հետ քննարկումների ժամանակ ծագեց այն գաղափարը, որ ռազմարդյունաբերության զարգացման համար ավելի նպատակահարմար է, որ ոլորտը պաշտպանության նախարարությունից դուրս գա։ Կառավարության վերջին նիստի ժամանակ սա հաստատվեց, եւ առաջիկա մեկ-երկու շաբաթվա ընթացքում օրենսդրական փոփոխությունը տեղի կունենա։

Այսպիսով, պաշտպանության նախարարությունում իմ ստանձնած ուղղությունն ավարտվեց։ Գործն այս մասով արված է, փոխանցված է, չեմ կարող ասել, որ 100 տոկոսով, բայց շատ բան է արվել՝ գործը սկսել ենք, հավատ ներշնչել, որ Հայաստանում կարող ենք ստանալ այնպիսի ռազմական տեխնիկայի նմուշներ կամ համակարգեր, որոնք առաջնագծում կարող են իրավիճակ փոխել։

Որոշման պատճառների հիմքում կար նաեւ անձնական հարց։ Ընտանիքս՝ կինս եւ դուստրս 2.5 տարի է Մոսկվայում են բնակվում։ Այս ընթացքում, իհարկե, հանդիպել ենք, բայց կարող եք պատկերացնել այդ հանդիպումների քանակն ու տեւողությունը։

- Եվ ի՞նչ եք անելու արդեն հաջորդ շաբաթ, մեկնելո՞ւ եք Մոսկվա։

- Մոսկվա մեկնելու եմ։ Բայց ժամանակիս 40 տոկոսն անցկացնելու եմ Հայաստանում, որովհետեւ կան որոշ նախագծեր, որոնցով զբաղվում էի մինչեւ պաշտպանության նախարարություն գալը, եւ հիմա պլանավորում եմ մեծացնել դրանց ծավալները։

Դրանց մի մասը վերաբերում է պաշտպանության ոլորտին՝ անվտանգության նախագծերին, որոնք մենք իրականացնում էինք «Արար» հիմնադրամի շրջանակներում։ Այն պաշտպանության նախարարությանն աջակցում էր մինչեւ իմ՝ նախարարությունում հայտնվելը, որտեղ գալուն պես սառեցրեցի իմ  մասնակցությունը եւ դուրս եկա հոգաբարձությունից, հիմա կվերականգնեմ։ Այնտեղ ունենք խոշոր ծրագրեր:

Նաեւ հասարակական եւ բիզնես այլ նախագծեր կան: Բիզնես նախագծերը լինելու են քաղաքացիական ոլորտում, ոչ թե պաշտպանական։

Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում։

Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է:
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

17/12/2018

«Հպարտ եմ, քանի որ ինձ վստահում են անձնակազմ, սահման, հայրենիք». Արթուր Աղասյան

Ինչպես արդեն տեղեկացրել էինք, Banak.info-ն մեկնարկել է նոր շարք՝ «Պատիվ ունեմ»: Շարքի հեղինակը Սոնա Սաֆարյանն է:  Յուրաքանչյուր երկու շաբաթը մեկ երկուշաբթի օրը մեր նոր էջում կարող եք կարդալ ՀՀ և ԱՀ տարբեր զորամասերի սպաների պատասխանները բլից-հարցմանը: Կարդացեք, մեկնաբանություններում գրեք Ձեր կարծիքն ու թե մյուս շաբաթ որ սպայի պատասխանները կցանկանաք տեսնել մեր նոր՝ ՊԱՏԻՎ ՈւՆԵՄ էջում։

Ավագ լեյտենանտ Արթուր Աղասյան. Ծնվել է Արցախում, 1997թ.-ի ապրիլի 7-ին։ Ապրիլյան պատերազմի մասնակից է։ Այդ օրերին եղել է Արցախի հյուսիսում` Թալիշի ուղղությամբ տեղակայված մարտական դիրքի ավագը և նրա կազմակերպած քայլերի շնորհիվ ծանր մարտի արդյունքում հակառակորդի «Յաշմա» հատուկ ջոկատայինները՝ ջախջախվելով փախել են դիրքից, իսկ դիրքում հերթափոխ իրականացնող տղաներն ունեցել են ընդամենը մեկ վիրավոր: Իր սխրագործության  համար Արթուր Աղասյանը պարգևատրվել է «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով: Այժմ Արթուրը Ագրարային համալսարանի 3-րդ կուրսի ուսանող է։

Հայրենիքը սկսվում է… մեր երեխաներին ճիշտ դաստիարակելուց։

Այն պետք է սիրել այնպես… ինչպես սիրում ես քո սեփական ընտանիքը։

Զինվորի մեջ պետք է սերմանել… հայրենասիրություն և ուժեղ կամք, որպեսզի թե՛ խաղաղ, թե՛ պատերազմական իրավիճակում կարողանա դիմակայել յուրաքանչյուր դժվարության։

Հայ զինվորները մեր ... հպարտությունն ու պաշտպաններն են։

Երբ ես շարքային զինվոր էի… մի բան էր առաջնային ինձ համար` ծառայել իսկական հայրենասերի նման, որ ընտանիքս հպարտանա ինձնով։

Պատիվ ունեմ… ծառայելու հայրենիքիս։

Ծառայելով ՀՀ զինված ուժերում՝ որպես սպա, ես… հպարտ եմ, քանի որ ինձ վստահում են անձնակազմ, սահման, հայրենիք։

Ծառայության մեջ այնքան կարևոր մանրուքներ կան, որ… պետք է ոչինչ աչքաթող չանել, այլ ուսումնասիրել ամեն ինչ, որպեսզի ունենալ հաղթանակած բանակ։

Այնուամենայնիվ ծառայությունն ավելի սիրով կիրականացնեմ, եթե… բոլոր զինվորները լինեն հայրենասեր և մեծ պատասխանատվությամբ մոտենան իրենց պարտականություններին։

Կարևոր են բոլոր դիրքերը (պազիցիաները), բայց ամենակարևորը… միասնականությունն է։

Առանց հակաօդային պաշտպանության… մենք ոչինչ ենք։

Շատ կարևոր է, որ սպաները… ճիշտ հրամաններ արձակեն, ապահովեն զինվորների անվտանգությունն ու յուրաքանչյուր իրավիճակ կարողանան ճիշտ գնահատել։

Երազում եմ…որ արցունքները լինեն միայն ուրախության։

Բանակում մի շարք փոփոխություններից, առաջնահերթությունը կտայի… նոր զինտեխնիկային և Զինված ուժերում ճիշտ կադրերի նշանակմանը։

Սոնա Սաֆարյան 

Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

12/12/2018

«Ընկերներս գնում են, ես մնամ ի՞նչ անեմ». Գոռ Բաբայան

Հանուն հայ զինվորի ՀԿ-ն և Banak.info-ն Հայրենիքի պաշտպանության ժամանակ զոհված զինծառայողներին նվիրված հարցազրույցների մեր հաջորդ զրուցակիցը Գոռ Բաբայանի մայրիկն է՝ Գայանե Բաբայանը։ 
Գոռ Բաբայանը ծնվել է 1986թվ. Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքում։ Զբաղվել է սպորտով, արժանացել բազում մրցանակների։ Սովորել է ուսումնարանում, ստացել վարորդի և ավտոփականագործի որակավում։2005թվ. Գոռն անցել է պարտադիր զինվորական ծառայության Էջմիածնի զորամասում, 6 ամիս անց տեղափոխվել Արցախի Ասկերանի N զորամաս։

- Ինչպիսի՞ մանկություն է ունեցել: 
- Գոռս շատ լավ մանկություն է ունեցել, աշխույժ, չարաճճի, բարի տղա է եղել: Շատ են իրեն սիրել: Իրեն ու եղբորը նոր կոշիկներ էինք առել, վերցրեց նստեց առվի մեջ, եղբոր կոշիկները գցեց ջուրը ու ասեց, թե տես, իմ կոշիկները նոր են, քոնը չէ: Իրան որ շոր էինք առնում, մենակ չէր հագնում: Մի անգամ նոր շորեր էինք առել, հորեղբոր տղու հետ փոխել էր, նկարվել էին էդ շորերով: 

- Դպրոցական տարիքում ինչպիսի՞ն է եղել: 
- Էլի աշխույժ էր, շատ համարձակ, որ իրանց դասարանի աղջիկներից մեկին նեղացնեին, էդ նեղացնողին կծեծեր, կապ չունի ինչ էր եղել: Աբովյանի թիվ 4 դպրոցում ռազմագիտության դասասենյակը Գոռիս անունով է կոչվել: Շատ էին սիրում իրեն, որ դասարանում ասեր, որ դասերից հետո հավաքվելու են ուրախանան, բոլորը համաձայնվում էին: Աղջիկների ծնողներից որ չէին թողնում գնան հավաքույթին, Գոռս գնում անձամբ խոսում էր, թողնում էին: Ու վերջում ինքը բոլորին տանում էր տուն, որ խոսքի տերը լիներ:

- Ինչո՞վ էր սիրում զբաղվել ազատ ժամանակ:
- Իրավաբանական էր ուզում ընդունվել: Շատ էր սիրում ու վստահ էր, որ կընդունվի: Գոռս շատ ազատ ժամանակ չէր ունենում, բայց որ ունենում էր սիրում էր ընկերների հետ քեֆ անել, պարել ու ուրախանալ: Բոքսի, քինգ բոքսի ու կարատեի է գնացել: Գոռիս պատվին իր մարզիչները հուշամրցաշար են կազմակերպել, շատ էին սիրում Գոռիս:

- Մի հետաքրքիր դեպք կպատմե՞ք նրա հետ կապված։ 
- Դպրոցական տարիներն էին: Առավոտ ուղարկեցի դպրոց ու անցա իմ գրրծերին: Մեկ էլ զանգ եկավ, դպրոցից էր, ասեցին Գոռը չի եկել դասի, զարմացա, ասեցի, որ ուղարկել եմ: Գնացի դպրոց, ընկերների հետ էր եղել: Հասա դպրոց, գնացի տեսա դասարանում նստած է: Ընկերուհի ուներ, շատ էր նրան սիրում, որ նեղացնում էին, էդ օրը վատ էր ավարտվում իրանց համար: 

- Ուզու՞մ էր ծառայել։ 
- Հա, շատ էր սիրում ծառայությունը: Իր գնալու ժամանակ զինկոմիսարյատում էի աշխատում, իր ընկերներին տանում էին բանակ, եկավ ասեց. «մամ կլինի՞ մտնես, խոսաս ինձ էլ հետները ուղարկեն, ընկերներս գնում են, ես մնամ ի՞նչ անեմ»: Ուզում էր 6 ամիս շուտ գնար բանակ: Որ գնում էր բանակ, ավտոբուսի մոտ ընկերոջն ասեց, ով բարձրացավ ավտոբուս ու լացեց, 2 տարի հետո գառ պիտի պատիվ անի: Եկավ ինձ գրկեց, ասեց մամ ջան լացել չլինի, գալու եմ: Ընկերը մորը գրկեց ու լացեց, Գոռս բարձր ասեց «Արտակ, դու պարտվեցիր»: Ու գնացին: Էս տարի դեկտեմբերի 9-ին Գոռիս մահվան տարելիցն է: Ավետիսյան Արտակը, իր ընկերն է, իրար հետ էին գնացել ծառայության, իր կողմից հուշարձան է կանգնեցրել Գոռիս պատվին:

- Բանակային կյանքից երբևէ չի՞ դժգոհել: 
- Չէ, երբեք: Շատ ճարպիկ է եղել, երբեք մեզ չի ասել իր խնդիրների մասին: Բանակում էլ է չարաճճի եղել, տեղում նստող չէր: Ամեն հարց ինքն էր լուծում։ Մինչև հիմա իր հրամանատարի սենյակում Գոռիս նկարը կախված է: Որ մեր մոտից էնտեղ զինվոր է գնում, Գոռիս պատվին 5-7 օրով թողնում են գալիս է տուն: 

- Գոռի եղբոր որդին կրում է հորեղբոր անունը, նմա՞ն են իրար։ 
- Շատ նման են իրար: Ինքը հորեղբորը նման է ամեն ինչով: Գոռս երբեք մենակ հաց չի կերել, Գոռիկս էլ է այդպես: Հորեղբոր բոլոր հատկանիշներով օժտված է, ընկերասեր, չարաճճի ու շատ բարի է: 

Հիշենք, որ 2005թվ. դեկտեմբերի 9-ին թշնամու կողմից հրադադարի ռեժիմի խախտման արդյունքում Գոռը մահացու հրազենային վիրավորում է ստացել։ Գոռ Վանիկի Բաբայանը հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Նախագահի կողմից «Մարտական ծառայություն», «Մայրական երախտագիտության» և այլ բազմաթիվ մեդալներով, պատվոգրերով և շնորհակալագրերով։

Արև Ավետիսյան 

Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է: 
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`

03/12/2018

«Պատիվ ունեմ… ծառայելու հաղթանակած բանակում» Ավագ Հովսեփյան

Ինչպես արդեն տեղեկացրել էինք, Banak.info-ն մեկնարկել է նոր շարք՝ «Պատիվ ունեմ»: Շարքի հեղինակը Սոնա Սաֆարյանն է:  Յուրաքանչյուր երկու շաբաթը մեկ երկուշաբթի օրը մեր նոր էջում կարող եք կարդալ ՀՀ և ԱՀ տարբեր զորամասերի սպաների պատասխանները բլից-հարցմանը: Կարդացեք, մեկնաբանություններում գրեք Ձեր կարծիքն ու թե մյուս շաբաթ որ սպայի պատասխանները կցանկանաք տեսնել մեր նոր՝ ՊԱՏԻՎ ՈւՆԵՄ էջում։

Ավագ Հովսեփյանը ծնվել է 1994թվ.-ին Արագածոտնի մարզ Թալինի շրջ. Ներքին Բազմաբերդ գյուղում: 2012թվ.-ից ծառայում է  ՀՀ ԶՈւ-ում, սովորել  է Ա.Խամփերյանցի անվան ռազմական ավիացիոն ինստիտուտում: Ավարտելով ծառայության է անցել ՀՀ ՊՆ ենթակայության տակ գտնվող զորամասերից մեկում: Կոչումով ավագ լեյտենանտ է, ՀՕՊ կայանի պետ:


Հայրենիքը սկսվում էընտանիքից։

Այն պետք է սիրել այնպեսինչպես մայրն է սիրում հարազատ որդուն։

Զինվորի մեջ պետք է սերմանելհայրենասիրություն։

Հայ զինվորները մեր ... հենասյունն ու պարծանքն են։

Երբ ես շարքային զինվոր էի, … երազում էի դառնալ սպա։

Պատիվ ունեմծառայելու հաղթանակած բանակում։

Ծառայելով ՀՀ զինված ուժերում՝ որպես սպա, եսպաշտպանում եմ իմ ընտանիքը։

Ծառայության մեջ այնքան կարևոր մանրուքներ կան, որդրանք չի կարելի համարել մանրուք։

Այնուամենայնիվ ծառայությունն ավելի մեծ սիրով կիրականցնեի, եթելիներ մոտիվացիա։

Կարևոր են բոլոր դիրքերը (պազիցիաները), բայց ամենակարևորըթշնամուն մոտ կանգնած դիրքերն են։

Առանց հակաօդային պաշտպանությաննույնն է ինչ մարդ առանց աչքերի։

Մենք ուժեղ ենքմեր միասնությամբ։

Եթե չլինեի սպա,… կլինեի ֆուտբոլիստ։

Երազում եմոր ամեն լուսաբաց բացվի խաղաղությամբ։

Բանակում մի շարք փոփոխություններից, առաջնահերթությունը կտայինոր ժամանակակից սպառազինության ու տեխնիկայի համալրմանը։


Սոնա Սաֆարյան


Ծանուցում․ Կայքից մեջբերումներ անելիս հղումը www.banak.info-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցում առանց www.banak.info-ին հղման արգելվում է:
Տեղեկացրու՛ ընկերներիդ`